Powstał także polski batalion Starej Gwardii.
Lata 1813-1815 W kampaniach 1813–1814 Gwardia tworzyła siedem dywizji, które Napoleon traktował jako jednostki bojowe i kierował do walki niemal w każdej batalii.
Ludwik XVIII Burbon ordonansem z 12 maja 1814 rozwiązał wszystkie pułki Młodej i Średniej Gwardii. Natomiast Starą Gwardię znacznie okroił i zmienił w nowe formacje. Polski pułk szwoleżerów-lansjerów Gwardii powrócił do kraju. W czasie Stu Dni Napoleon odtworzył większość pułków, a ogólna liczebność Gwardii wzrosła do 112 tysięcy. Wiele pułków było jednak w trakcie tworzenia i na pole walki wyruszyła tylko część Gwardii.
Historia Gwardii Cesarskiej zakończyła się pod Waterloo, gdzie do końca walczył pułk grenadierów pieszych. Dowodzący starymi wiarusami generał Pierre Cambronne na propozycję angielskiego dowódcy Rowlanda Hilla: „Poddajcie się, waleczni Francuzi!”, odpowiedział: La garde meurt, mais elle ne se rend pas („Gwardia umiera, ale się nie poddaje”). Według odmiennych hipotez odpowiedź Cambronne’a brzmiała bardziej lakonicznie: Merde!