thumb|skaluj=1.5|Rajtarzy (ok. 1575-1650 r.) Rajtarzy, rajtaria (od niem. Reiter – jeździec) – typ XVI–XVIII wiecznej ciężkiej jazdy uzbrojonej w rapiery i pistolety.
Charakterystyka Rajtaria powstała obok arkebuzerów w połowie XVI wieku w Niemczech, w związku z rozwojem broni palnej i związaną z tym utratą znaczenia ciężkiej jazdy (zachowanej w postaci nielicznych oddziałów kirasjerów). Oddziały kawaleryjskie stały się jednostkami pomocniczymi dla piechoty i artylerii, co z kolei wpłynęło na znaczne zmniejszenie liczebności w armiach. Do upowszechnienia rajtarii przyczynił się Maurycy Orański (1567-1625) – hrabia de Nassau, syn Wilhelma I Orańskiego, reorganizator i wódz wojsk niderlandzkich, a od 1585 r. namiestnik północnych prowincji Niderlandów.
Rajtarzy najczęściej uzbrojeni byli w dwa kołowe pistolety typu puffer (niekiedy trzeci noszony za cholewą buta) oraz rapier lub pałasz waloński. Czasem uzbrojenie uzupełniała inna broń palna (na ogół bandolet).
Typowym ubiorem rajtarów był rajtrok (kolet, kaftan skórzany), kapelusz z szerokim rondem, spodnie i długie botforty – skórzane buty, zwane po staropolsku „rajtarskimi”. W niektórych państwach (np. Rosja, Austria, Niemcy, Szwecja) rajtarzy używali zbroi i hełmów, w innych (np.