Francja) walczyli bez uzbrojenia ochronnego.
Typowa zbroja rajtarska – w postaci hełmu typu szturmak lub pappenheimer (rzadziej morion) oraz kirysu niekiedy z naramiennikami, nałokietnikami, parą zarękawi, folgowanymi nabiodrkami i parą nakolanków – chroniła cały korpus, przy czym ochrona w żadnym miejscu nie była dostateczna (grubość napierśnika nie przekraczała 3 mm), a sama zbroja znacznie cięższa np. od husarskiej.
Dysponujący uzbrojeniem ochronnym rajtarzy zwykle dosiadali cięższych koni, stąd w XVII wieku zaczęto rozróżniać rajtarię lekką i ciężką. Ta druga w poszczególnych państwach częściowo wyparła jednostki arkebuzerów i tzw. półkirasjerów, stanowiące wcześniej jazdę średniozbrojną.
W walce rajtarzy stosowali taktykę zwaną karakolem. Król szwedzki Gustaw II Adolf po doświadczeniach w walce z husarią polską jako pierwszy użył rajtarii na dużą skalę w roli typowej dla kawalerii, stosując gwałtowne uderzenie zwartej masy jazdy walczącej rapierami i pistoletami w bezpośrednim zwarciu z przeciwnikiem (szarża). Od tego czasu rajtaria szwedzka, a potem też innych państw, stosowała oba rodzaje taktyki (karakol i szarżę).
Historia thumb|XVII-wieczny rajtar uzbrojony w bandolet thumb|Rajtar (mal. Piotr Michałowski, lata 40. XIX wieku) W czerwcu 1632 roku Rosja przystąpiła do formowania pułku rajtarii na wojnę z Polską.