thumb|Wysuwana, dwudziałowa wieża pancerna Systemu Séré de Rivières’a, w pozycji bojowej thumb|Schemat wysuwanej wieży pancernej w konstrukcji fortu Wieża pancerna – urządzenie fortu, w postaci stalowej, obrotowej kopuły, chroniące obsługę przed pociskami przeciwnika i pozwalające prowadzić ogień z zainstalowanego w nim uzbrojenia. Instalacja uzbrojenia w wieżach charakteryzuje fort pancerny.
Historia Wieże pancerne pojawiły się w fortyfikacji stałej w ostatniej ćwierci XIX w. Miały postać żelaznej lub stalowej kopuły, kryjącej wewnątrz uzbrojenie, obsługę i mechanizmy pozwalające na jej obracanie, w celu pokrycia ogniem przedpola fortu. Możliwość obrotu odróżnia wieże od nieruchomych kopuł pancernych, czasem błędnie nazywanych wieżami.
Pojawienie się wież pancernych (oraz innych form pancerzy fortecznych) było odpowiedzią na wzrastającą moc artylerii po roku 1870. Ówczesne ceglane działobitnie nie były w stanie ochronić dział i załóg przed pociskami wystrzeliwanymi z dział gwintowanych. Wieże mogły być obrotowe, wystające ponad strop dzieła fortyfikacyjnego lub wieże obrotowo-wysuwalne, które w stanie spoczynku ukryte są wewnątrz fortu, i pozwalają na ukrycie otworów strzelnic wieży za przedpancerzem w razie ostrzału przeciwnika. Podczas walki są wysuwane i mogą prowadzić ogień.