Ekologia Pudu północny zamieszkuje lasy umiarkowane i mgliste, zwykle górskie, a także wysokogórskie wilgotne łąki, zwłaszcza paramo. Sięga wysokości od 1700 do 4500 metrów nad poziomem morza. Najczęściej jednak przebywa na wysokości między 2000 a 4000 metrów. Najwyżej sięga w Ekwadorze. Jako zwierzę górskie dobrze radzi sobie w niskich temperaturach, zamieszkując tereny, gdzie nocą temperatura zbliża się do zera. Opady w takich miejscach obejmować mogą deszcz, śnieg, mgłę. W lesie przebywa w podszycie, co wobec niewielkich jego rozmiarów czyni go zwierzęciem niełatwym do wykrycia. Osiąga niewielkie zagęszczenie. Jest jednym z trzech endemicznych gatunków ssaków tropikalnych Andów.
Jak inne jeleniowate, pudu północny jest roślinożercą. Żywi się wyższą roślinnością, konsumując w szczególności liście i owoce. Lokalna ludność z Peru podaje, jakoby potrafił on wspinać się na drzewa w poszukiwaniu owoców. Bardziej pewną informacją jest to, że zapuszcza się na tereny rolnicze użytkowane przez ludzi.
Zagrożenia i ochrona Liczebność populacji obniża się. Ponadto populacje środkowego Peru są izolowane.