Przywódcami buntu zostali: wojewoda krakowski Mikołaj Zebrzydowski, podczaszy litewski Janusz Radziwiłł, Jan Szczęsny Herburt i Stanisław Diabeł Stadnicki. Pragnęli zdetronizować Zygmunta III Wazę, ponadto wprowadzić obieralność urzędników ziemskich na sejmikach oraz zmusić posłów do ścisłego przestrzegania praw ustrojowych Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Według artykułów sandomierskich miały być wprowadzone także kwarty w Wielkim księstwie Litewskim.
Pierwsza faza ruchu rokoszowego zakończyła się ugodą zawartą między królem a rokoszanami pod Janowcem w październiku 1606 r. W następnym roku rokosz jednak odżył – dzięki Januszowi Radziwiłłowi i jego stronnikom.Doszło do zjazdów Małopolan w Proszowicach i Wielkopolan w Kole jak i do najbardziej znaczącego zjazdu w Jędrzejowie, który potwierdził większość artykułów sandomierskich jak i debatował nad potencjalnymi kandydatami na nowego króla Rzeczypospolitej. Wśród propozycji był m. in. Gabriel Batory - następca grodu Siedmiogrodzkiego i potomek Stefana Batorego.