Następne pochówki umieszczono nad najstarszym grobem. Były to ułożone w kilku rzędach drewniane trumny, w których często na podściółce z wojłoku znajdowały się pochówki, w sumie w liczbie 72. W warstwie górnej pochówki znajdowały się w czasie badań archeologicznych w bardzo złym stanie: trumny przegniły, kości pozapadały się w dół i zmieszały. Wiele grobów ograbiono jeszcze w starożytności. Badacze wyodrębnili kilka grup pochówków, z których najbardziej interesująca okazała się grupa wschodnia. Składała się ona z sześciu kondygnacji grobów, wśród których wyróżniał się okazałością pochówek zamożnej kobiety, położonej w pięknym drewnianym sarkofagu, pomalowanym błękitną i różową farbą. Przy zmarłej znaleziono mnóstwo złotych przedmiotów pozwalających oznaczyć datowanie pochówku na początek naszej ery.

W toku badań ustalono, że pochówek główny należał do władcy (przypuszcza się, że do Skilurosa lub jego syna Palakosa), a pozostałe do prawdopodobnie starszyzny scytyjskiej z różnych okresów istnienia miasta, zajmującej wysoką pozycję społeczną.