We własnych tekstach bardzo często się na niego powołuje.
Można jednak podać kilka wyróżników charakterystycznych dla filozofii Phillipsa: rozumienie duszy jako relacji człowieka z Bogiem i wynikająca z tego specyficzna interpretacja idei nieśmiertelności osobowej jako wieczności tej relacji pozostającej w Bogu (zob. Death and Immortality, 1970); rozumienie filozofii jako specyficznej niezaangażowanej postawy kontemplatywnej, której celem jest rozumienie, a nie tworzenie teorii (zob. np. Religion and Hermeneutics of Contemplation, 2001); krytyka idei teodycei ze względu na stanowisko, że Bóg nie może być przedmiotem moralnej oceny (zob. The Problem of Evil and The Problem of God, 2004); rozwinięcie Wittgensteinowskiej koncepcji przesądu. Charakterystyczne dla Phillipsa jest też ogólne przekonanie, że pogłębiający się kryzys duchowości, który obserwował w obrębie cywilizacji europejskiej, sprawia, że pewne treści tracone są na zawsze. Za kryzys ten odpowiada bowiem według niego proces stopniowej erozji sensu języka, przede wszystkim języka religijnego, który polega na tym, że wyrażenia tego języka z winy niewłaściwej interpretacji (np. filozoficznej) tracą swoje pierwotne znaczenie i w konsekwencji stają się niezrozumiałe i zbędne dla współczesnego człowieka. Utrata znaczenia jest nieodwracalna.