Liczba Reynoldsa (ang. Reynolds number) – jedna z liczb podobieństwa stosowanych w mechanice płynów (hydrodynamice, aerodynamice i reologii). Liczba ta pozwala oszacować występujący podczas ruchu płynu stosunek sił bezwładności do sił lepkości. Liczba Reynoldsa stosowana jest jako podstawowe kryterium stateczności ruchu płynów.
Definicja Liczba Reynoldsa zdefiniowana jest w sposób:
lub równoważnie:
gdzie: – gęstość płynu [kg/m³], – prędkość charakterystyczna płynu [m/s], – wymiar charakterystyczny zagadnienia [m], – lepkość dynamiczna płynu ([Pa·s] lub [N·s/m²] lub [kg/(m·s)]), – lepkość kinematyczna płynu [m²/s].
Przez prędkość charakterystyczną płynu należy rozumieć prędkość uśrednioną odnoszącą się do całości przepływu, a nie wybraną prędkość lokalną. Na przykład przy przepływie przez rurę jest to prędkość średnia w rurze, czyli strumień objętościowy [m³/s]podzielony przez pole przekroju rury [m²], a nie prędkość w osi rury czy też na jej ściance. Przy opływie kulki jest to prędkość niezaburzonego napływającego strumienia płynu, a nie prędkość na ściance kulki.