Wymarłe rodzaje o statusie incertae sedis: Amphicaenopus – jedynym przedstawicielem był Amphicaenopus platycephalus Gulfoceras – jedynym przedstawicielem był Gulfoceras westfalli Itanzatherium – jedynym przedstawicielem był Itanzatherium angustirostre Penetrigonias Pleuroceros Symphysorrhachis – jedynym przedstawicielem był Symphysorrhachis brevirostris Teleoceras Woodoceras – jedynym przedstawicielem był Woodoceras brachyops .
Ewolucja thumb|left|Nosorożec włochaty zamieszkiwał rozległe obszary Euroazji w plejstocenie Nosorożcowate są starą rodziną ssaków. Pojawiły się jeszcze w epoce eoceńskiej, wywodząc się z tej samej grupy, co dwie inne blisko spokrewnione rodziny nosorożców, Hyracodontidae, do których zaliczały się największe lądowe ssaki wszech czasów, jak Paraceratherium, a także prowadzące częściowo wodny tryb życia Amynodontidae. Pierwsze właściwe nosorożcowate pojawiły się w Euroazji i były niewielkimi zwierzętami, dopiero późnej zwiększając swe rozmiary zgodnie z zasadą Cope’a. Nie miały też jeszcze rogów. W oligocenie osiągnęły już znaczną różnorodność, choć nie opanowały jeszcze Afryki, z którą kojarzą się obecnie. W epoce tej istniały już formy o średnich i dużych rozmiarach. W oligocenie pojawiły się też pierwsze rogate nosorożce, Diceratherium.