W sezonie 1963/64 Inter w Pucharze Mistrzów wyeliminował kolejno Everton F.C., AS Monaco, FK Partizan, a w półfinale Borussię Dortmund. W finale pokonał 3:1 Real Madryt, który wygrał pięć pierwszych edycji Pucharu Europy. Styl Interu określało się jako nowoczesny i skuteczny. Słynne catenaccio, czyli rygiel – defensywne ustawienie zespołu nastawione na kontratak przyniosło Interowi największe sukcesy w historii klubu. Nerazzurri co prawda nie zdobyli mistrzostwa Włoch – zajęli pierwsze miejsce w tabeli ex-aequo z Bologną, ale dodatkowy mecz – dziesięć dni po finale z Realem przegrali 0:2. Inter triumfował za to w Pucharze Interkontynentalnym. Rywalizacja z CA Independiente zakończyła się dopiero w trzecim, decydującym meczu na neutralnym stadionie w Madrycie. Inter wygrał 1:0.
Finał Pucharu Mistrzów 1964
mały|Sandro Mazzola i Helenio Herrera – ojcowie sukcesów Interu w latach 60.
Lata 1964–1965 były bardzo dobre dla klubu. Inter wywalczył swój dziewiąty tytuł mistrza Włoch, ponownie zdobył PEMK oraz Puchar Interkontynentalny. Mógł uzyskać nawet jedno trofeum więcej, ale w finale Pucharu Włoch przegrał w Rzymie z Juventusem 0:1.