W sezonie Serie A 1964/1965 Inter przegrał tylko dwa mecze i wyprzedził Milan o trzy punkty zgarniając mistrzostwo.
W finale rozgrywek europejskich dokładnie rok po zwycięstwie nad Realem, Nerazzurri pokonali 1:0 Benficę na własnym stadionie – San Siro. W finale Pucharu Interkontynentalnego, Inter po raz drugi wygrał z Independiente.
W 1966 roku Inter zdobył dziesiąte mistrzostwo Włoch i uzyskał prawo do noszenia na koszulkach złotej gwiazdki (patrz: scudetto). W Pucharze Europy mediolańczycy odpadli w półfinale po potyczkach z Realem. W kolejnych latach mediolańczycy nie wrócili już na szczyt. W sezonie 1966/1967 mistrzostwo Włoch przegrali o punkt z Juventusem. Zresztą na własne życzenie, bo w ostatniej kolejce ulegli 0:1 na wyjeździe przeciętnej Mantovie. Inter do końca walczył teraz o Puchar Europy – w ćwierćfinale wziął rewanż na Realu i wyeliminował „Królewskich”, wygrywając 2:0 na Santiago Bernabeu. W finale w Lizbonie czarno-niebiescy wygrywali z Celtikiem 1:0 po bramce Sandra Mazzoli z karnego już w siódmej minucie, ale późniejsza taktyka „catenaccio” nie zdołała powstrzymać Szkotów, którzy strzelili dwa gole.
Finał Pucharu Mistrzów 1967