Bolko (Bolesław) II Mały (świdnicki) (ur. między 1309 a 1312 rokiem, zm. 28 lipca 1368) – książę świdnicki od 1326, jaworski od 1346, łużycki od 1364 roku, na połowie książę brzeski i oławski od 1358, książę siewierski od 1359, na połowie książę głogowski i ścinawski od 1361 roku. Ostatni niezależny książę piastowski na Śląsku.
Genealogia i początek rządów Bolko II był najstarszym synem księcia świdnickiego Bernarda i Kunegundy, córki króla, Władysława Łokietka. Przydomek Mały otrzymał jeszcze w źródłach mu współczesnych, na skutek dość niskiego wzrostu. Udzielną władzę w przysługującym mu po ojcu księstwie świdnickim objął zapewne jeszcze w 1326 roku, choć początkowo znajdował się pod opieką stryjów: księcia Ziębic Bolka II i księcia Jawora Henryka i matki, Kunegundy.
Próby zabezpieczenia niepodległości księstwa Linię polityczną jego rządów od początku wyznaczało twarde stanie na straży niezależności względem potężnych sąsiadów, zwłaszcza zaś wobec króla czeskiego, Jana Luksemburskiego. Do pierwszej poważnej próby sił między księciem świdnickim a królem czeskim doszło już w 1329 roku. Po akcji militarnej i politycznej Jana Luksemburskiego tylko najbliższa rodzina Bolka odmówiła złożenia hołdu lennego – jego stryjowie i szwagier Bolka, książę głogowski, Przemko.