500 osób.
Do nowej świątyni przeniesiono elementy wyposażenia z soboru w Modlinie, który w ramach rewindykacji prawosławnych obiektów sakralnych został po I wojnie światowej rozebrany.
W czasie II wojny światowej i po niej Podczas II wojny światowej cerkiew w Stanisławowie po raz kolejny poniosła znaczące straty. Ponownie obiekt został trafiony pociskiem, który przebił ścianę frontową, zniszczeniu uległy również drzwi do cerkwi, zaś ramy okienne zostały wyrwane. Odłamki uszkodziły dach.
Po 1945 prawosławna ludność pochodzenia rosyjskiego (w znacznej mierze już spolonizowana) została przez NKWD wywieziona do ZSRR. W rezultacie liczba parafian spadła do 120 (dane z początku lat 50. XX wieku). Do ZSRR wyjechał proboszcz parafii Teodor Rakiecki, ponadto parafianie zabrali ze sobą część cennego wyposażenia świątyni. Nabożeństwa w cerkwi w kolejnych latach odprawiali duchowni z Warszawy. Jeszcze w kolejnym dziesięcioleciu na nabożeństwach w świątyni gromadziła się znaczna grupa wiernych, następnie jednak na skutek migracji do miast i małżeństw mieszanych liczba uczęszczających do cerkwi spadła do tego stopnia, że została ona zamknięta. Drugą przyczyną zamknięcia budynku był zły stan techniczny, nadal bowiem istniała parafia, zaś nabożeństwa odbywały się w zaadaptowanym pomieszczeniu na plebanii.