Nadzorczyniami były przede wszystkim ochotniczki, które zgłaszały się dobrowolnie składając meldunki w odpowiedzi na ogłoszenia o zapotrzebowaniu personelu do KZ (anonsowane np. w gazetach). Bodźcem, który skłaniał do dobrowolnego zgłaszania się kobiet do służby w obozach była stabilna posada i możliwość uzyskania emerytury za wykonywaną pracę. Wysokość pensji nie mogła być dodatkową motywacją, gdyż ustalono, iż średnie zarobki nadzorczyni niewiele przewyższały wynagrodzenie ówczesnych robotnic w III Rzeszy (ok. 100 marek), lecz w innych przypadkach mogły być mniejszeKompisch, Kathrin: Täterinnen. Die Frauen im Nationalsozialismus. Boehlau 2008. s. 155–156..
Często kobiety poprzez służbę w SS-Gefolge chciały pokazać swój stosunek do Rzeszy. Do służby zgłaszały się kobiety ze średniej klasy społecznej, niemające często pracy ani odpowiedniego wykształcenia. Były to w większości mieszkanki terenów sąsiadujących z danym obozem. Nierzadko wśród pracujących razem nadzorczyń ustalono pokrewieństwo, co świadczy o namawianiu do służby w ramach kręgu własnej rodziny. Kandydatka do służby nadzorczyni miała mieć 21 do 45 lat, odznaczać się dobrą kondycją fizyczną i nie być wcześniej karana.