Wraz z rozbudową obozów oraz wzrastającą liczbą więźniów, wzrosło zapotrzebowanie na personel nadzorczy. Przedstawiciele SS za pomocą gazet i urzędów pracy werbowali kobiety. Różnego rodzaju kampanie zachęcające do wstępowania w szeregi nadzorczyń nie przyniosły oczekiwanego powodzenia. Praca w obozach była przedstawiana jako „lekka praca fizyczna”, która nie wymaga „szczególnej wiedzy”.
Z postanowienia dotyczącego zameldowania mężczyzn i kobiet do służby na terenie III Rzeszy, wszyscy mężczyźni między 16. i 65. oraz kobiety między 17. a 45. rokiem życia podlegali obowiązkowi zgłaszania się do pracy w przemyśle zbrojeniowym lub do służby w obozach.
Po udanym przejściu przez egzamin wstępny, kobiety podpisywały kontrakt z SS obowiązujący na okres próbny i otrzymywały funkcję nadzorczyni pomocniczej (Hilfsaufseherin). Następnie odbywały szkolenie przygotowujące do pełnienia funkcji w obozach koncentracyjnych. Czas trwania kursu ulegał zmianie i wraz z postępem wojny był uzależniony od sytuacji na froncie oraz zapotrzebowania. Szkolenie generalnie trwało około miesiąca (czasami nawet do pół roku), zaś od marca 1942 roku kurs trwał 6 tygodni, jednak pod koniec wojny wystarczające okazywały się kilkudniowe szkoleniaErpel, Simone: Einführung, w: Erpel (wyd.): Im Gefolge der SS. Aufseherinnen des Frauen-KZ Ravensbrück.