thumb|Mapa Górnych Łużyc Górne Łużyce (, , , , ) – kraina historyczno-geograficzna w Niemczech (kraj związkowy Saksonia, częściowo Brandenburgia), południowa część Łużyc. Część tego obszaru leżąca na zachód od Kwisy znajduje się na terytorium Polski (województwo dolnośląskie, kilka miejscowości w województwie lubuskim).
Głównym miastem jest Budziszyn. Do początku XV wieku tereny te znane były jako Milsko, od zamieszkującego je plemienia słowiańskiego Milczan. Na tych ziemiach wykształcił się język górnołużycki.
Kalendarium thumb|Polska za panowania Bolesława Chrobrego. Górne Łużyce podpisane jako Milsko thumb|Mapa Górnych Łużyc, 1635 mały|Mapa Łużyc w 1715 r. mały|Łużyce w 1886 roku VI wiek – teren Milska zasiedlili Słowianie 932 – ziemie Milczan zostały podbite przez króla niemieckiego Henryka I, który zmusił Milczan do składania mu danin 971 – Otton I wprowadził nową organizację okręgów grodowych 1002–1005 – Bolesław Chrobry zajął Milsko i włączył do Polski, pierwsza wzmianka o stolicy regionu – Budziszynie 1015 – Milsko zajął cesarz Henryk II 30 stycznia 1018 – pokój budziszyński przyznał Milsko Polsce, 1029 – oblężenie Budziszyna w trakcie wojny polsko-niemieckiej: miasto i region obronione przez Polskę 1031 – cesarz Konrad II podbił Milsko i włączył je w skład Marchii Miśnieńskiej 1076 – część Milska została