Nowa rzeczywistość Po II wojnie światowej przystąpiono do szybkiej odbudowy Elektrociepłowni Wrocław. W lipcu 1945 nadzór nad obiektem przejął Zarząd Miejski. W 1946 zaczęła się odbudowa właściwa. W pierwszej kolejności dokonano naprawy uszkodzonego komina nr 1 o wysokości 76 m, następnie odbudowano od fundamentów komin nr 2 o wysokości 83 m, a w 1947 komin nr 3 o wysokości 82,5 m. W latach 50. modernizowano poszczególne elementy przekształcając elektrownię w elektrociepłownię. Pierwsze ciepło popłynęło nową magistralą w grudniu 1959. Zwiększające się zapotrzebowanie na energię cieplną doprowadziło do budowy nowej elektrociepłowni. Projekt zatwierdzono do realizacji pod koniec lat 60. i podzielono go na trzy etapy.
Pierwszy etap obejmuje lata 1967–1972. W tym okresie powstały dwa kotły wodne o mocy cieplnej 81 MW każdy, blok ciepłowniczy, człon ciepłowniczy z pompami i wymiennikiem rezerwowo-rozruchowymi, nabrzeże do wyładunku węgla z barek, składowisko węgla oraz żelbetowy komin o wysokości 120 m, stacje przygotowania wody, składowisko odpadów paleniskowych w Kamieniu oraz stację elektryczną i budynki z urządzeniami pomocniczymi.