Sformowano wówczas czwartą kompanię Brygady, w dużej części spośród ochotników, którzy przybyli z brytyjskimi komandosami po rajdzie na Lofoty w marcu. Wiosną liczebność Brygady wynosiła 1367 ludzi. 28 maja doszło do podpisania umowy norwesko-brytyjskiej, która zdefiniowała rolę norweskiego wojska na uchodźstwie w strukturze brytyjskich sił zbrojnych. Norweskie jednostki miały być dowodzone przez rodzimych oficerów, miały używać własnych sztandarów, dystynkcji i odznak.
Pierwsze akcje Norwegów W marcu 1941 Brytyjczycy wysłali na wyspę Jan Mayen, na której znajdowała się stacja meteorologiczna i radiowa, niewielki garnizon, złożony z 11 żołnierzy kompanii narciarskiej Brygady, dowodzonych przez podporucznika Einara Meidella Hoppa. Pozostali oni tam aż do końca wojny. W sierpniu jeden pluton z 2 Kompanii Strzeleckiej współuczestniczył z Brytyjczykami w ewakuacji ludności zamieszkującej Svalbard, czyli grupę wysp arktycznych o tej samej nazwie i Wyspę Niedźwiedzią, położonych na północ od Półwyspu Skandynawskiego. Tym razem obyło się bez starcia zbrojnego z Niemcami. 349 spośród ewakuowanych zasiliło Brygadę. W połowie 1941 brytyjskie dowództwo przydzieliło Brygadę Norweską do patrolowania wybrzeża szkockiego na odcinku od Tain do Edderton na północy kraju.