Początkowo największym ośrodkiem miała być Łęczyca, jednak szybko przerósł ją Zgierz, a następnie głównym ośrodkiem stała się Łódź.
W 1818 roku został wybrany posłem na Sejm powiatu biebrzańskiego, a podczas sesji 1820 roku wybrano go Marszałkiem Sejmu. 5 października tego roku został mianowany radcą stanu.
Po wybuchu powstania listopadowego poparł powstanie w odezwie do obywateli województwa mazowieckiego z 4 grudnia 1830 roku nakłaniając do zbrojnego wystąpienia przeciw zaborcy. 14 stycznia 1831 roku został powołany na członka Komisji Potrzeb Wojskowych. Zniechęcony korupcją, dbaniem o własne interesy przywódców powstania oraz niechęcią ze strony szlachty mazowieckiej podał się do dymisji ze wszystkich stanowisk jakie piastował, która została jednak przyjęta dopiero za drugim razem 15 lutego 1831 roku.
Rembieliński wraz z żoną i synami udał się do Drezna, gdzie przebywał, aż do zakończenia powstania. W wyniku ukazu carskiego, zabraniającego Polakom kształcić dzieci poza granicami Imperium Rembieliński powrócił do Polski, gdzie 31 stycznia 1832 roku został powołany ponownie na prezesa Komisji Województwa Mazowieckiego.