Prawie połowie kawalerii w tym Prestonowi udało się jednak przerwać szyk angielski, zbiegając na pobliskie bagna, co uniemożliwiło Anglikom skuteczny pościg. Pozostałym na miejscu irlandzkim wojskom piechoty z początku udawało się odpierać ataki angielskie, do momentu gdy i one podjęły próbę przedarcia się na bagna. W trakcie odwrotu szeregi Irlandczyków wyraźnie się jednak zachwiały, umożliwiając Anglikom odcięcie poszczególnych grup i otoczenie uciekinierów.
Nie jest do końca jasne co się wydarzyło później. Źródła angielskie mówią o zniszczeniu wojsk irlandzkich. Irlandczycy utrzymują jednak, że ich żołnierze poddali się Anglikom, którzy dokonali na nich masakry. Jedno ze źródeł katolickich mnicha O'Meallaina podaje, że widziano zwłoki Irlandczyków ze związanymi nogami. Książka Padraiga Lenihana pt. Confederate Catholics at War potwierdza tę wersję: Irlandczycy próbowali się poddać, co jednak nie było regułą wojen XVII w. Parlamentarzyści Jonesa odrzucili ich postulat, po czym Anglicy mieli zmasakrować Irlandczyków.
Zginęło około 3 000 konfederatów, większość w trakcie masakry po bitwie. Oszczędzono nielicznych, głównie wyższej rangi oficerów, za których zamierzano otrzymać okup lub wymienić ich na angielskich jeńców.