Na terenie tym rok wcześniej zostali osadzeni dominikanie, którzy następnie wznieśli konwent wraz z kościołem Świętego Mikołaja.
W latach 1309-1340 na Nowym Mieście powstał kościół Świętego Jakuba pełniący funkcję fary w formie trójnawowej bazyliki z wydzielonym prostokątnie zamkniętym prezbiterium, nakrytym odmianą sklepienia pseudopoligonalnego.
Lata 1352-1454 W trzeciej ćwierci XIV wieku dokonano rozbudowy kościoła Franciszkanów. Powstała wtedy wysoka budowla halowa (pierwsza tak wysoka hala na Pomorzu – 27 m), o trójnawowym korpusie. Ponieważ po rozszerzeniu miasta kościół znalazł się w bezpośredniej bliskości rynku (w jego północno-zachodnim narożniku), zadbano o estetykę jego elewacji zewnętrznych. Fasadę stanowiła nietypowo elewacja wschodnia (od strony prezbiterium), tak więc szczyt prezbiterium ozdobiono trzema smukłymi wieżyczkami, a szczyty naw bocznych (dzisiaj nie zachowane) podzielono pinaklami o dekoracji ceglanej, między którymi umieszczono wimpergi. Bogate opracowanie górnej części kościoła kontrastowało z płaszczyznami murów w dolnej części, w ścianie południowej przeprutymi jedynie wysokimi, wąskimi oknami. Zadbano również o wystrój wnętrza, który już w XIV wieku obfitował w liczne dzieła sztuki, wśród nich zespół malowideł ściennych z lat około 1380-90 ukazujących m.in.