Theodor Adorno i współpracownicy w pracy Osobowość autorytarna (The Authoritarian Personality, 1950) wprowadzili pojęcie osobowości autorytarnej, opisując wysokie poparcie dla faszyzmu w latach 30. XX wieku. Autorytaryzm został ujęty w pracach Adorno i współpracowników z psychoanalitycznego punktu widzenia. Wskazywano na 9 cech tworzących osobowość autorytarną, w tym projekcyjność.
W latach pięćdziesiątych uprzedzenia wobec obcych rozpatrywano jako wynik wpływu cech osobowości danej osoby, szczególnie w kontekście osobowości autorytarnej. W 1954 roku Allport zwrócił uwagę na współwystępowanie postaw rasistowskich i antysemickich. Adorno i współpracownicy podjęli próbę stworzenia narzędzia do pomiaru tej cechy, nazwanego "skalą F". Część badaczy zajmujących się tą tematyką była zmuszona w przeszłości do ucieczki z państw o ideologii faszystowskiej i chciała zgłębić psychologiczne powody jej przyjmowania.
Zwracano uwagę na: uprzedzenia w stosunku do obcych, gloryfikację własnego narodu, konserwatyzm oraz poglądy antydemokratyczne, normocentryczność (rozumianą jako bardzo silne przywiązanie do norm, w tym norm prawnych).
Podejście to spotkało się z krytyką i pod koniec dekady przestało być dominujące, ustępując miejsca sytuacyjnym i poznawczym ujęciom tego problemu.