W latach osiemdziesiątych opublikowano prace Altemeyera, który wprowadził do dyskusji termin prawicowego autorytaryzmu. Altemeyer wiązał swoją koncepcję z możliwością psychologicznego wyjaśnienia podłoża faszyzmu. Kolejna dekada przyniosła teorię dominacji społecznej (termin wprowadzony w 1994 roku przez Pratto), która wyjaśnia, czy jednostka preferuje relacje hierarchiczne, czy równościowe oraz czy uważa, że osoby nienależące do jej grupy powinny się jej podporządkować. Sam Altemeyer nie uznawał orientacji na dominację społeczną (SDO) za odrębne zjawisko, widział w niej wariant tak zwanego „własnego autorytaryzmu”. W 1998 roku był skłonny łączyć RWA z autorytarną uległością, a SDO z autorytarną dominacją, co pozwalało mu traktować te pojęcia jako dwie, różne strony tego samego autorytaryzmu. Odrębność obu zjawisk została potwierdzona w kolejnych badaniach.

Współczesne ujęcie Badania wskazują, że projekcyjność (skłonność do projekcji – przypisywania własnych przeżyć innym osobom) łączy się z ogólną orientacją spiskową, czyli postawą polityczną doszukującą się spisku, łączącą się ze skłonnością do paranoi.