Na terenie parku znajdują się stawy, kanały, aleje, polany i rozległe zadrzewienia. W jego centralnej części zachowały się relikty kompozycji związanej z nieistniejącym pałacem Donnersmarcków, w tym tarasy, baseny, fontanna oraz grupy rzeźbiarskie.
Historia
Początki założenia
Najstarsze założenie ogrodowe przy rezydencji w Świerklańcu powstało przypuszczalnie w latach 1670–1680, w sąsiedztwie istniejącego wówczas zamku. Miało ono charakter renesansowego ogrodu związanego z główną siedzibą właścicieli dóbr świerklanieckich.
W XVIII wieku na dawnych terenach podmokłych nad Brynicą zaczęto kształtować park krajobrazowy. Prace obejmowały osuszanie części mokradeł, regulowanie cieków oraz tworzenie stawów, kanałów, polan i zadrzewień. Założenie stopniowo nabierało swobodniejszego charakteru, odmiennego od wcześniejszych ogrodów regularnych.
Przebudowa w XIX wieku
Najważniejszy etap rozwoju parku przypadł na XIX wiek, w okresie działalności Guida Henckla von Donnersmarcka. Projekt rozległej kompozycji krajobrazowej przypisywany jest Peterowi Josephowi Lennému. W 1865 roku prace kontynuował Gustav Meyer, który opracował rozwiązania dla najbliższego otoczenia planowanego pałacu, nadając mu bardziej regularny i dekoracyjny charakter.