Takie etymologie mają jednak wady. Słowiańskie słowa zaczynające się [w] w staroislandzkim zapisywano przez początkowe ⟨w⟩ lub ⟨v⟩ (por. sisl. warta ← słow. , sisl. Waldimarr ← słow. itd.), a słowa zaczynające się na [b] także zapisywano z początkowym ⟨b⟩ (por. sisl. Burisleif ← słow. ). Ponadto słowiańskie słowa zaczynające się na [p] zawsze zapisywano z początkowym ⟨p⟩ (por. sisl. polydi ← słow. , sisl. Palteskija ← słow. ). Odczyty, które zawierają początkowe ⟨b⟩ lub ⟨w⟩/⟨v⟩ należy uznać za nieuzasadnione.
Według Michała Łuczyńskiego możliwe jest poprawne odczytanie teonimu poprzez analizę zapożyczeń. W staroislandzkich pożyczkach ze słowiańskiego ⟨z⟩ może oddawać słowiańskie [c] (por. sisl. dyfliza ← słow. , ⟨š⟩ por. sisl. kaza ← słow. ), lub ewentualnie [s]. To pozwalałoby rekonstruować człon jako *Pica-, *Piša-, lub *Pisa-. W pożyczkach do staroislandzkiego słowiańskie [o] czasami po spółgłosce było oddawane jako ⟨a⟩ (por. sisl. sabaló ← słow. , sisl. taparöks ← słow. itd.), a to pozwalałoby na rekonstrukcję członu jako *Pico-, *Pišo-, lub *Piso-. Z analizy pożyczek imion słowiańskich wynika, że litera ⟨i⟩ w staroislandzkim oprócz tego, że odpowiada słowiańskiemu [i] oraz [y], odpowiada także [ě] (por. sisl. Zytzebor (z wymianą i ↔ y) ← staropołabski *Sieciebor).