Stanisław Węsławski (ur. 17 października 1896 w Wilnie, zm. 2 grudnia 1942 w Ponarach) – adwokat, kompozytor utworów fortepianowych i pieśni, konspiracyjny prezydent Królewskiego i Stołecznego Miasta Wilna i prezes Polskiego Czerwonego Krzyża.
Życiorys Urodził się w Wilnie, jako syn Witolda, lekarza, i Emilii z domu Saryusz-Bielskiej, pisarki, publicystki i działaczki społecznej. Studiował prawo w Moskwie, gdzie ukończył także studia muzyczne. Następnie zajmował się komponowaniem utworów fortepianowych, pod kierunkiem Tadeusza Szeligowskiego (od 1932 prowadzącego klasę kompozycji w konserwatorium wileńskim). Równolegle zajmował się działalnością adwokacką, prowadząc własną kancelarię prawniczą w Wilnie przy ul. Niemieckiej 3. Zajmował się działalnością społeczną. Dzięki wysokiej kulturze osobistej i szerokich zainteresowaniach kulturalnych stał się animatorem życia kulturalnego w Wilnie. Pracował m/in jako kierownik (referent) muzyczny w Rozgłośni Polskiego Radia w Wilnie.