Od 1939 uczestniczył w życiu konspiracyjnym na Wileńszczyźnie. Wkrótce został wytypowany przez warszawski ośrodek dyspozycyjny Polskiego Państwa Podziemnego na stanowisko Delegata Okręgowego w Wilnie, na co jednak nie wyraził zgody. Wybrany został prezesem konspiracyjnego Polskiego Czerwonego Krzyża i szefem komórki opieki społecznej przy komendzie Armii Krajowej. W jego mieszkaniu odbywały się także spotkania władz Armii Krajowej z komendantem Okręgu Wileńskiego ZWZ ppłk. Aleksandrem Krzyżanowskim. Działał jako przedstawiciel Konwentu Stronnictw Politycznych przy Delegaturze Rządu na Kraj. Został także mianowany pierwszym konspiracyjnym prezydentem miasta Wilna. W AK nosił pseudonim „Cichy”.
5 lipca 1942 został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu na Łukiszkach w Wilnie. Po pięciomiesięcznym śledztwie został rozstrzelany 2 grudnia 1942 w masowej egzekucji w Ponarach.
Pośmiertnie (1967) odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Krzyżem Armii Krajowej (1970).
Bibliografia Helena Pasierbska, Ponary.