Siłownia parowa tłokowa Pierwszym statkiem napędzanym maszyną parową był bocznokołowiec Charlotta Dundos zbudowany w 1802 r. Silnikiem głównym w takiej siłowni jest silnik parowy tłokowy dwu- lub trzystopniowy pracujący bezpośrednio (bez przekładni) na wał śrubowy. Stosowano również układy wielu maszyn parowych pracujących na jeden lub dwa wały. Zazwyczaj również wszystkie mechanizmy pomocnicze były napędzane maszynami parowymi. Były to m.in.: agregaty prądotwórcze, pompy, maszynki sterowe, windy kotwiczne i ładunkowe. Zasilano je parą o niewielkim stopniu przegrzania i ciśnieniu do 18 atm. Z uwagi na niewielką sprawność wynoszącą ok. 12%, pod koniec lat czterdziestych XX w. zastosowano dodatkowe turbiny na parę odlotową lub czwarty stopień rozprężania pary w silniku. Jednakże mimo prostoty i niezawodności w zaniechano jej stosowania ze względów ekonomicznych.