Siłownia parowa turbinowa thumb|Skraplacz pary na parowcu W 1897 r. zastosowano po raz pierwszy taką siłownię na parowcu Turbinia. Silnikiem głównym w tym wypadku jest turbina parowa przeważnie reakcyjna (systemu ), zasilana parą przegrzaną o ciśnieniu nawet powyżej 100 atm. W celu zapewnienia napędu wstecznego okrętu stosuje się turbiny wstecznego biegu. Rozwiązanie to pozwala uzyskać pow. 20% nominalnej mocy silnika głównego przy ruchu do tyłu. Moc z turbin z uwagi na ich dużą szybkość obrotową jest przekazywana na wał (wały) wyłącznie za pomocą przekładni redukcyjnych. Instalacje i urządzenia pomocnicze w porównaniu do siłowni z maszynami tłokowymi są bardziej skomplikowane i wydajniejsze. Ponieważ ciężar takiej maszynowni przypadający na jednostkę mocy jest o wiele mniejszy, urządzenia te muszą być o wiele wydajniejsze m.in. pompy skroplin i wody zaburtowej mogą być napędzane miniaturowymi turbinami parowymi. Wszystkie instalacje są bardzo podatne na automatyzację, dlatego też stosuje się je do dziś. Siłownie te używane są na gazowcach LNG oraz dużych i bardzo dużych statkach gdzie wymagane są olbrzymie moce. A w przypadku siłowni atomowych nie mają dla siebie alternatywy.