26 lutego 1948 roku Mike Lithgow pobił rekord prędkości w obwodzie zamkniętym 100 km, osiągając 909 km/h (564,881 mph). W czerwcu 1948 roku drugi prototyp uległ rozbiciu (zginął pilot T.J.A. King-Joyce), po czym próby kontynuowano na pierwszym prototypie, doprowadzonym do standardu morskiego. W toku rozwoju samolot otrzymał hamulce aerodynamiczne i płetwę przed statecznikiem pionowym, dla zwiększenia skuteczności steru. We wrześniu 1948 roku Admiralicja brytyjska zamówiła 60 myśliwców seryjnych Attacker F.1 (F Mk 1). 24 stycznia 1950 roku oblatano trzeci zmieniony prototyp TS416. Miał on ulepszenia, jak skrzydła przesunięte ok. 33 cm do tyłu, lecz z powodu pośpiechu w budowie serii, nie wprowadzono ich już w samolotach seryjnych.
Pierwszy seryjny egzemplarz wersji F.1 (nr WA469) oblatano 5 maja 1950 roku. Był napędzany silnikiem Rolls-Royce Nene Mk 101. Już podczas produkcji wprowadzano ulepszenia testowane na prototypach, jak płetwę przed statecznikiem. Ostatnie sześć sztuk z pierwszego zamówienia na 60 samolotów wykonano w modyfikacji myśliwsko-bombowej FB.1, począwszy od samolotu nr WA529 oblatanego 7 stycznia 1952 rokuWedług w ramach pierwszego zamówienia zbudowano 54 samoloty F.1 (WA469–498, WA505–528) i 6 FB.1 (WA529–534).