Pierwszym znanym tenutariuszem (starostą niegrodowym) był kasztelan nakielski Wincenty z Granowa.

W Śremie istniały bractwa cechowe, które stanowiły trzeci filar władzy w mieście, najważniejszym rzemiosłem było sukiennictwo. Rzemieślniczy różnych cechów mieszkali w określonych częściach miasta.

W 1492 roku miasto zostało napadnięte przez Wawrzyńca Gruszczyńskiego, wywoływano liczne pożary, dokonywano rabunków, zginęła wtedy większość dokumentów. Miasto zostało zwolnione od wszelkich podatków przez Jana Olbrachta.

Około 1493 roku na miejscu dzisiejszej ulicy Piłsudskiego powstała dzielnica żydowska, był to obszar gęsto zabudowany, składał się głównie z ubogich domów. Mieszkańcy tej dzielnicy zajmowali się zwłaszcza szewstwemDzieje Śremu, red. M. Rezler, ss 33–64.

Od XVI do XVIII wieku Na początku XVI wieku mecenasami kultury i oświaty w Śremie byli bracia Jan, Andrzej i Maciej Barscy. Założona przez nich w 1614 roku fundacja wybudowała murowany kościół szpitalny Świętego Ducha, doposażyła szpital przy tym kościele oraz szkołę parafialną. Przy kościele Świetęgo Ducha utworzyli też kolegium mansjonarzy, którą wyposażyli w bogatą (850 tomów) bibliotekę, otrzymaną od królowej Anny Jagiellonki.