Na wyspie, gdzie dzisiaj znajduje się rejon Hatchōbori, założono wielki buddyjski zespół świątynny, istniejący do „pożaru Meireki”, później także objęty zabudową samurajską. Z czasem samurajów zastąpili mieszczanie – proces ekspansji elementu mieszczańskiego kosztem wojskowych widoczny był także w innych fragmentach miasta (np. w Kandzie). Część osuszonego obszaru zaczęła nosić nazwę Tsukiji. Tam właśnie stanął nowy kompleks świątyni Hongan-ji oraz kolejne rezydencje daimyō i rodziny sioguna. W drugim rzędzie osuszano podmokłe tereny na wschód od Sumidy, na które rozprzestrzeniała się stopniowo zabudowa rozwijającego się przedmieścia na lewym brzegu rzeki.

Centrum „mieszczańskiego” Edo ukształtowało się wokół mostu Edobashi, zwanego później Nihonbashi, zbudowanego dla ulicy Chūō-dōri na przekroczeniu przekopanego ok. 1600 r. kanału Dōsanbori (obecnie Nihonbashi-gawa). Tutaj było skupisko handlu i rzemiosła. Prowadziły też działalność przedsiębiorstwa zajmujące się połowem i handlem rybnym (był tu główny targ rybny), spedytorzy – m.in. właściciele statków obsługujących trasy do licznych portów Japonii, przede wszystkim Osaki. Na nabrzeżu Sumidy, określanej pierwotnie jako „Wielka Rzeka”, znajdowały się składy ryżu należące do siogunatu, budowle rządowe i popularne restauracje.