W 1659 r. na wysokości dzielnicy Kanda zbudowano pierwszy – drewniany – most na Sumidzie, którą wówczas przebiegała granica pomiędzy prowincjami Musashi (w której było położone Edo) oraz Shimōsa (Shimofusa). Z tego powodu nazwano go Ryōgoku-bashi (Most dwóch prowincji, Most dwóch krain). Od mostu wzięło następnie nazwę lewobrzeżne przedmieście Edo. Pod koniec okresu Edo istniały jeszcze cztery inne, drewniane mosty na tej rzece.

Na północ od mostu Nihonbashi rozpościerały się dalsze dzielnice. Wspomniana Kanda (nieco na zachód) była ośrodkiem handlu owocami i warzywami. Położona dalej na północ Asakusa, rozwinęła się w XVIII i początkach XIX w. wokół wcześniejszego kompleksu świątyni Sensō-ji, o genezie sięgającej VII wieku. Także w tym rejonie ulokowała się pierwotnie świątynia Hongan-ji, którą długo po „pożarze Meireki” odtworzono w Tsukiji. Inny duży kompleks sakralny ukształtował się wokół Kan’ei-ji (1625). Obecnie sąsiaduje on z kompleksem parku Ueno). Deifikowanemu Ieyasu Tokugawie oddawano cześć (jako bóstwu Tōshō Dai-Gongen) w chramie Ueno Tōshō-gū z 1627 r. (znalazł się on później w parku Ueno i zachował do dzisiaj).

Na północ od obu świątyń, na rubieżach miasta, zamieszkiwali burakumin, ludzie, których zajęcia kojarzono ze śmiercią (garbarze, kaci, grabarze).