27 lipca 1944 został komendantem posterunku MO w Rykach. Uczestniczył wówczas aktywnie w zwalczaniu polskiego podziemia niepodległościowego, w tym w obławach na członków oddziału "Orlika". 12 września 1944 został kilkakrotnie raniony przez żołnierza AK Wacława Kuchnio "Spokojnego" z oddziału "Orlika" ("Spokojny" zastrzelił wówczas towarzyszącego Gransztofowi kpt. Nikołaja Paramonowa, pracownika KW MO w Lublinie). Po wyleczeniu podjął służbę w MO kolejno w Otwocku, Kutnie i Płocku. Później został przeniesiony na Pomorze, gdzie od 14 marca do 24 maja 1945 był szefem MUBP w Gdyni.
Od 24 do 29 maja 1945 był szefem PUBP w Elblągu; od 19 maja 1945 do 15 lipca 1946 pełnił obowiązki szefa PUBP w Lęborku, od 15 czerwca 1946 do 15 marca 1947 był zastępcą szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Gdańsku, od 1 marca do 3 kwietnia 1947 – zastępcą szefa WUBP we Wrocławiu, od 1 do 28 lutego 1948 – szefem PUBP w Nowogardzie, 1 kwietnia 1948-20 stycznia 1949 wicedyrektorem Departamentu Ochrony Rządu w MBP, skąd został dyscyplinarnie usunięty. Do marca 1950 był zastępcą dowódcy jednostki LWP w Koszalinie.