Wartością nadrzędną w ideologii sanacji było scentralizowane i silne państwo, jednak jego ustrój był kwestią drugorzędną, stanowiącą konsekwencję bieżącej sytuacji. Sanacja głosiła konieczność silnych rządów wobec kryzysu demokracji, która nie sprawdziła się zdaniem jej działaczy w warunkach polskich, i postulowała „odpartyjnienie” sceny politycznej poprzez osłabienie partii (politycy piłsudczykowscy tworzyli w nich grupy rozłamowe, np. PPS-dawna Frakcja Rewolucyjna, grupy Jakuba Bojki i Jana Stapińskiego, NPR – Lewica i in.), gdyż kluczem podziału nie miały być poglądy, lecz postawy i zasługi w czynie niepodległościowym.
Rządy Działacze W efekcie przyjętej doktryny, obóz sanacji składał się ze zróżnicowanych środowisk, jednak głównymi działaczami byli dawni żołnierze dowodzonej przez Piłsudskiego I Brygady Legionów i członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), którzy tworzyli także podstawy nowej elity rządzącej. Ponadto Piłsudskiego poparła część działaczy chłopskich i socjalistów z Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) i PSL „Wyzwolenie”, niektórzy członkowie ugrupowań inteligenckich jak Partia Pracy, Związek Naprawy Rzeczypospolitej, działacze społeczni, a nawet konserwatyści ze Stronnictwa Prawicy Narodowej i reprezentanci środowisk przemysłu i handlu.