Od 1946 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, a od 1952 Polskiej Akademii Nauk. W 1949 założył Polskie Towarzystwo Hematologiczne. W latach 1962–1968 pracował jako przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Hematologii w WarszawieArchiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939–1956. Tadeusza Tempka (biogram) [dostęp 2024-05-07]..
Był twórcą polskiej szkoły hematologicznej i profesorem chorób wewnętrznych na Uniwersytecie Jagiellońskim i Akademii Medycznej w Krakowie. Był pionierem w badaniu cytologicznego szpiku kostnego przy pomocy nakłucia mostka i biopsji śledziony. Zajmował się również niedokrwistością złośliwą. Opisał komórki białaczkowe, określane niekiedy jako komórki Tempki-Browna. Był autorem ok. 70 prac z zakresu balneologii klinicznej. Prowadził badania kliniczne wody mineralnej wody Zuber. W latach międzywojennych przewodniczył Polskiemu Towarzystwu Balneologicznemu i redagował pismo „Acta Balneologica Polonica”. Po wojnie przejął obowiązki konsultanta i opiekę naukową nad sanatorium „Lwigród”, a następnie nad Nowym Domem Zdrojowym.
W 1954 otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia, w 1970 tytuł doktora honoris causa Akademii Medycznej we Wrocławiu.
Był dwukrotnie żonaty.