Wojska niemiecko-włoskie potrzebowały w tym czasie miesięcznie 70–80 tysięcy ton zaopatrzenia, w przybliżeniu stanowiących ładunek 30 statków. Oprócz statków włoskich, na początku 1941 roku do dyspozycji były 43 pozostające na Morzu Śródziemnym po wybuchu wojny statki niemieckie. Ciężar eskortowania konwojów spoczywał na marynarce włoskiej Regia Marina.

8 kwietnia 1941 roku brytyjska marynarka Royal Navy utworzyła w bazie na Malcie Zespół K (Force K), mający działać przeciw żegludze pomiędzy Włochami a Afryką. W swoim pierwszym składzie został on utworzony w oparciu o 14 Flotyllę Niszczycieli pod dowództwem komandora Philipa Macka. Tworzyły go początkowo cztery duże niszczyciele: HMS „Jervis” i „Janus” typu J oraz i „Mohawk” typu Tribal. Okrętem flagowym komandora Macka był „Jervis”.

Już 11 kwietnia 1941 roku brytyjski nasłuch radiowy przechwycił informacje o formowaniu we Włoszech kolejnego konwoju do Trypolisu. Wyszedł on z Neapolu w morze 13 kwietnia o godzinie 21:30, a w jego skład wchodziło pięć parowych frachtowców, w tym cztery niemieckie: „Adana” (4205 BRT), „Arta” (2452 BRT), „Aegina” (2447 BRT), „Iserlohn” (3704 BRT) i włoski „Sabaudia” (1590 BRT).