Zmieniając kurs na południowy, brytyjski zespół znalazł się za konwojem, zbliżającym się do boi nr 3. Włoskie okręty znajdowały się przez to w blasku Księżyca od południa, a brytyjskie były mało widoczne. Jako pierwszy w szyku płynął flagowy „Jervis”, dalej „Janus”, „Nubian” i „Mohawk”. Oprócz korzyści wynikających z radaru, Brytyjczycy mieli istotną przewagę w artylerii – 24 działa kalibru 120 mm i sześć przeciwlotniczych kalibru 102 mm wobec 14 armat kalibru 120 mm, natomiast liczba wyrzutni torpedowych była taka sama – 18. Przybliżając się z prędkością 27 węzłów, Brytyjczycy otworzyli ogień z odległości 2200 m, pozostając do tego momentu niezauważeni.
Na początku starcia o godz. 2:20 HMS „Jervis” ostrzelał niszczyciel „Baleno”, a po dwóch minutach przyłączył się „Janus” podaje odwrotnie od prac Patianina pozycje „Baleno” i „Lampo” i odwrotną chronologię ostrzelania tych okrętów, podając, że na początku starcia „Nubian” ostrzelał „Lampo” – jednakże wersja ta jest niespójna i budzi wątpliwości, dlaczego jako pierwszy nie napotkałby go i nie ostrzelał flagowy niszczyciel „Jervis”, a następnie „Janus”.. Pierwsza salwa „Jervisa” była wprawdzie niecelna, lecz kolejne trafiały w cel, a „Janus” pierwszą salwą trafił w pomost bojowy, zabijając lub raniąc wszystkich znajdujących się tam oficerów.