Proces ten nasilił się jeszcze bardziej na przełomie XVIII i XIX wieku wraz z rosnącymi wpływami Europejczyków (zwłaszcza Imperium Brytyjskiego) i związanych z nimi misjami chrześcijańskimi.
Religia indyjska kształtowała się jako kontynuacja religii Ariów, wedyzmu i braminizmu (zobacz Historia hinduizmu), pod znacznym wpływem ludności rdzennej, zwanej Adiwasami. Ludność rdzenna wprowadziła do hinduizmu elementy szamańskie, animistyczne i kulty płodności, które pod wpływem bramińskim uległy sublimacji i spekulatywnemu ujęciu, przekształcając się we współczesne kulty indyjskie i struktury takie jak joga. Ludność ta miała znaczny wpływ na powstanie kultu Rudry/Śiwy, pierwsze redakcje Upaniszad oraz prawdopodobnie na rozwój praktyk medytacyjnych. Sublimacja ta jednak nie objęła w pełni ludu indyjskiego, a zamieszkujące Indie ludy pierwotne do dziś wyznają animizm (czasem z elementami hinduizmu). Ponadto warto zaznaczyć, że ludność południa Indii (mniej podatna na wpływy aryjskie) aż do czasu odrodzenia hinduizmu po okresie islamskim wyznawała bardziej pierwotną formę hinduizmu z większą ilością pozostałości animistycznych. thumb|310px|Ołtarz śiaktyjski i prasadam