Formy religijności Różnorodność form hinduizmu wykształcona przez złożoność jego dziejów spowodowała, że nie można mówić o hinduistycznej ortodoksji, można jednak mówić o dużej roli ortopraksji (praktyce, zewnętrznych formach religijności). Funkcję scalającą wiele nurtów hinduizmu ma także koncepcja trimurti. Koncepcja trimutri oraz to, że bogowie wchodzący w jej skład są przeciwstawiani Aditjom, bogom skupionym wokół Indry, głównego bóstwa wedyzmu, bywa uznawana za oś oddzielającą hinduizm od dawniejszych religii Indii, a zarazem za zwornik hinduizmu współczesnego. Dzięki trimutri powstała silniejsza niż w wedyzmie i braminizmie hierarchizacja panteonu, dzięki której bramini mogli włączać w jego skład bóstwa lokalne za pomocą rozmaitych utożsamień i połączeń (np. małżeństw bogów i bogiń, utożsamienia Murugana z Kartikeją). Utożsamienia te określa się często mianem sanskrytyzacji religii indyjskiej. Sanskrytyzacja umożliwiła włączenie do indyjskiego panteonu i znaczną sublimację dawnych kultów rzek (zwłaszcza Gangi), gór, zwierząt (sublimacja widoczna jest tu zwłaszcza w kulcie Hanumana, prawdopodobnie dawnym przedaryjskim kulcie małpy) czy roślin (aśwattha, tulsi, banjan). Żywa wśród ludu tradycja astrologiczna została zsanskrytyzowana jako kult bóstw czasu i bóstw planet.