Powstał nowy gatunek: pieśń masowa, prosta pieśń nawiązująca w warstwie muzycznej do pieśni ludowych, a w słowach wychwalająca przywódców i osiągnięcia socjalistycznego państwa. Podkreślanie potrzeby tworzenia sztuki narodowej było wynikiem podyktowanej antysemityzmem wrogości wobec muzyki żydowskiej, która mogła przejawiać się „melodią opartą na orientalnej skali lub ornamentacją bogatszą niż spotykana w muzyce rosyjskiej”Danuta Gwizdalanka Przemiany kultury muzycznej XX wieku, Kraków 1011, s. 89.. Tępienie muzyki odbiegającej od stylu romantycznego, z prostą harmonią było wyrazem niechęci wobec awangardy.
W bardzo dużym repertuarze dzieł socrealistycznych skomponowanych w ZSRR są utwory takie jak: Siergiej Prokofjew (Kantata na 20-lecie Października), Dmitrij Szostakowicz (oratorium Pieśń o lasach), Wissarion Szebalin (symfonia Lenin) oraz muzyka popularna, jak Izaak Dunajewski (Marsz entuzjastów z muzyki do filmu Świat się śmieje).
Zasady socrealizmu narzucono kompozytorom z państw podległych ZSRR podczas zjazdu w Pradze w 1948 roku.
W NRD utwory socrealistyczne komponował m.in. Hanns Eisler.
Film thumb|Kadr z filmu Czapajew (1934)