Kolejnym istotnym wydarzeniem w historii WNP była ratyfikacja porozumienia białowieskiego i protokołu z Ałma-Aty przez lub parlamenty byłych republik radzieckich. Jako pierwsze ratyfikowały te dokumenty Białoruś i Ukraina (10 grudnia 1991 roku). Następnie zostały one ratyfikowane przez Rosję (12 grudnia 1991 roku), Kazachstan (23 grudnia 1991 roku), Tadżykistan (25 grudnia 1991 roku – porozumienie białowieskie, 26 czerwca 1993 roku – protokół z Ałma-Aty), Turkmenistan (26 grudnia 1991 roku), Uzbekistan (4 stycznia 1992 roku), Armenię (18 lutego 1992 roku), Kirgistan (6 marca 1992 roku), Azerbejdżan (24 września 1993 roku) i Mołdawię (8 kwietnia 1994 roku).
22 stycznia 1993 roku na szczycie w Mińsku przyjęto Statut Wspólnoty Niepodległych Państw (ros. Устав Содружества Независимых Государств), który podpisały wszystkie państwa zaangażowane w WNP z wyjątkiem Ukrainy i Turkmenistanu – oznaczało to, że państwa te de iure nie stały się państwami członkowskimi WNP, lecz miały tylko status państw założycielskich i państw uczestniczących w organizacji.