Płastuni zorganizowani byli w brygady po sześć batalionów.
W przededniu I wojny światowej pułk etatowo posiadał: dowództwo i sztab, 4 bataliony (każdy po cztery roty, numery 1-16), oddział szkolny, pododdział karabinów maszynowych (8 km), oddział łączności (w tym 14 konnych gońców i 21 telefonistów) oddział zwiadowczy (64 zwiadowców, w tym 4 kolarzy), oddział techniczny (tyłowy). W sumie pułk liczył około 4000 żołnierzy.
W skład jednej rosyjskiej brygady piechoty wchodziły 2 pułki piechoty. W skład jednej rosyjskiej brygady strzelców wchodziły 4 pułki strzelców oraz 1 strzelecki dywizjon artylerii.
Pułki ułanów, dragonów i huzarów W 1914 w Rosji istniały cztery grupy kawalerii: gwardia, kawaleria liniowa, kozacy i „innoplemieńcy". Pułki liniowe składały się z sześciu szwadronów, co dawało stany bojowe po ok. 850 ludzi. Choć zachowano historyczne nazwy ułanów, huzarów i dragonów, nie miały one związku z taktyką. Specjalistyczne pododdziały zwiadowcze, łączności i inżynieryjne były identyczne jak w piechocie. W tym czasie kawaleria liniowa liczyła 20 pułków dragonów, 17 pułków ułanów i 18 pułków huzarów. Po mobilizacji utworzono 24 dywizje kawalerii i kozackie oraz 11 samodzielnych brygad kawaleryjskich i kozackich.