Niedrożność dróg żółciowych, zarośnięcie dróg żółciowych, atrezja dróg żółciowych – najczęstsze chirurgiczne schorzenie dróg żółciowych okresu noworodkowego i wczesnego niemowlęctwa. Prowadzi do cholestazy zewnątrzwątrobowej.
Historia Patologie zarośnięcia dróg żółciowych zostały opisane w 1891 roku przez Thomsona. Dwadzieścia lat później Hopkins wprowadził termin biliary atresia, za wyleczalne uznając przypadki, w których niedrożność dotyczyła końcowych odcinków przewodów zewnątrzwątrobowych. Ladd operował dziecko z atrezją dróg żółciowych w 1928 roku. Moiro Kasai w 1955 roku opublikował w języku japońskim pracę, w której wykazał obecność szczątkowych drożnych przewodów żółciowych w zwłókniałej wnęce wątroby i zasugerował, że wycięcie zwłókniałej tkanki wątroby i wszycie jelita do wnęki otworzy drogę spływu żółci. Kolejna praca Kasai z 1968 roku upowszechniła tę tezę, czego wyrazem był spektakularny wzrost przeżywalności dzieci obarczonych tego typu wadami.
Epidemiologia Częstość wady szacowana jest na 1:10 000–1:12 000 żywych urodzeń. Nieznacznie częściej chorują dzieci płci żeńskiej. Znacznie częściej wada dotyczy rasy żółtej. W 20% przypadków spotyka się inne zaburzenia rozwojowe.