Już za życia św. Sergiusz uważany był za cudotwórcę. Przypisywano mu zdolność leczenia, a nawet wskrzeszania. W swoich klasztorach rezygnował z praktykowanej powszechnie przed najazdem mongolskim surowej ascezy na rzecz działalności dobroczynnej, rozdawania jałmużny, a także kładł nacisk na osobiste ubóstwo i skromność. Według wspomnień jego uczniów miał wizje mocy niebieskich, rozmawiał z aniołami, a nawet z Matką Bożą. Znane są również relacje o posiadaniu przez niego daru prorokowania i widzenia wydarzeń, które rozgrywały się w dalekiej odległości (m.in. w czasie bitwy na Kulikowym Polu, przebywając w swoim monasterze, św. Sergiusz miał na bieżąco opowiadać, co działo się podczas starcia). Gieorgij Fiodorow wnioskuje z tego, że mógł być związany z ruchem hezychastów. Jednym z jego duchowych spadkobierców był Andriej Rublow. Bezpośrednio lub pośrednio z postacią św. Sergiusza byli powiązani wszyscy późniejsi święci ruscy XIV i XV wieku (w tym Cyryl Biełozierski, Terapont Biełozierski, Stefan Machryjski i Dymitr Priłucki). Sam Sergiusz był twórcą dziewięciu ośrodków życia monastycznego, jego uczniowie powołali dalszych dwanaście. Wszystkie te klasztory pozostawały w ścisłym kontakcie i opierały się na tej samej regule.