Dowodem na obecność zakażenia A. phagocytophilum jest wykrycie morul w preparacie rozmazu krwi obwodowej lub szpiku barwionym metodą Wrighta lub Giemsy – w ostrej fazie choroby ich obecność stwierdza się u ponad połowy pacjentów.
W diagnostyce serologicznej HGA standardowo stosuje się
1. Metodę immunofluorescencji pośredniej (IFA) w celu określenia miana przeciwciał w surowicy. Stwierdzenie serokonwersji lub przynajmniej 4-krotnego wzrostu poziomu swoistych Ab pozwala na pewne rozpoznanie anaplazmozy (minimalny poziom Ab musi wynosić 64 w ostrej fazie choroby). Możliwe reakcje krzyżowe między A. phagocytophilum i E. chaffeensis, jak również u pacjentów z innymi riketsjozami, gorączką Q, zakażeniem wirusem Epstein-Barr, czy też przy obecności autoprzeciwciał antyleukocytarnych, mogą dawać fałszywie dodatnie wyniki badań serologicznych.
2. Immunoblotting z wykorzystaniem rekombinowanych immunodominujących antygenów A. phagocytophilum (białek błonowych o masie 42-49 kDa). W różnicowaniu zakażeń między A. phagocytophilum a E. chaffeensis określa się obecność w surowicy pacjentów białka p44 (jeden z głównych antygenów, określane jako białko wiążące maltozę MBP).
3.