Bejca Wrighta – Giemsy, oryginalne powiększenie x1000. Z powodu braku charakterystycznego obrazu klinicznego i możliwości występowania koinfekcji innymi chorobotwórczymi czynnikami odkleszczowymi, właściwe rozpoznanie HGA przysparza wiele trudności. Stąd identyfikacja i potwierdzenie zakażeń spowodowanych przez A. phagocytophilum wymaga starannego wywiadu epidemiologicznego i przeprowadzenia dokładnych badań diagnostycznych potwierdzających wstępne podejrzenie choroby.

We wczesnym etapie choroby w badaniach laboratoryjnych często stwierdza się wspomnianą wcześniej trombocytopenię, limfopenię oraz leukopenię, której towarzyszy zwiększony odsetek i odmłodzenie obrazu granulocytów krwi obwodowej wskazujące na zakażenie bakteryjne. U części chorych dochodzi także do umiarkowanego obniżenia stężenia hemoglobiny oraz nieznacznego przyspieszenia opadania krwinek (OB). Ponadto do częstych odchyleń należą podwyższony poziom białka CRP i 2-4-krotnie zwiększona aktywność transaminaz.

Jednakże, diagnostyka HGA opiera się przede wszystkim na określeniu swoistej odpowiedzi immunologicznej oraz wykrywaniu drobnoustroju.