Najbardziej podstawowym jest podział na: wspinaczkę klasyczną (możliwe są różne style) – do przemieszczania używa się wyłącznie rąk i nóg. Sprzęt wykorzystywany jest tylko w sposób bierny – do asekuracji; wspinaczkę techniką sztucznych ułatwień (zwana też hakówką lub wspinaczką hakową) – wspinanie z czynnym wykorzystaniem sprzętu do przemieszczania się. Dopuszcza się zawisanie na linie i założonych punktach asekuracyjnych, wykorzystanie ich jako stopnie i chwyty, zawieszanie na nich specjalnych ławeczek, czyli małych drabinek z kilkoma szczebelkami, po których wspinacz wchodzi wyżej i osadza kolejne punkty asekuracyjne.
Rodzaje wspinania w zależności od terenu działania: wspinanie na sztucznych obiektach, buildering (urban-climbing) – wspinanie się na budynki, mosty itp. na czas – wspinanie się (wyścig) dwóch zawodników po równoległych drogach bouldering – wspinaczka bez asekuracji na niewysokich skałkach (slangowo buldering, baldering), wspinaczka piaskowcowa wspinaczka skalna, wspinaczka górska, taternictwo (letnie i zimowe), alpinizm – w górach lodowcowych, wspinaczka lodowa, wspinaczka mikstowa – styl wspinaczkowy wymagający wykorzystania technik zarówno skalnych jak i lodowych;