wykorzystywany na przykład w Alpach drytooling (drajtuling), wspinaczka wielkościanowa (bigwall), wspinaczka wysokościowa (himalaizm). alpinizm podziemny – Jednym z miejsc, gdzie można uprawiać wspinaczkę są jaskinie. Eksplorując te obiekty turystycznie można określić taką działalność alpinizmem podziemnym, turystyką jaskiniową. Działalność tego typu w celu naukowym np. poznawania jaskiń należy określać jako speleologia. Działalność tę od wspinaczki powierzchniowej wyróżnia też znacznie intensywniejsze wykorzystanie sprzętu wspinaczkowego, głównie do zjazdów i wychodzenia po linie.
Jeśli chodzi o liczbę osób biorących udział w danym przedsięwzięciu, to wspinacze najczęściej prowadzą działalność w zespole dwuosobowym, czasami w trójkę. Na szczególną uwagę zasługuje wspinaczka samotna (zwana także solową), jako że wymaga ona posiadania specyficznych predyspozycji psychicznych oraz dużych umiejętności technicznych.
Biorąc pod uwagę asekurację, wspinanie dzielimy na: bez asekuracji (zwane potocznie żywcowaniem), z dolną asekuracją, z własną asekuracją – wspinanie tradycyjne (tradowe, w skrócie trad), z wykorzystaniem stałych punktów przelotowych, takich jak spity czy ringi) – wspinanie sportowe, z górną asekuracją, na drugiego, na wędkę.